Plots op de bank

Wat is dat wielrennen gevaarlijk hè! Ben je nu niet bang om weer te gaan fietsen? Hoe hard ging je eigenlijk? Soms zie ik die wielrenners ook zó hard gaan! Doodeng! Wel stoer hoor..

Ik heb het allemaal gehoord de afgelopen dagen vanaf de bank. Of ik bang ben? Nee niet echt. Natuurlijk wel een beetje geschrokken, maar ik baal vooral. Dat is mijn vaste antwoord.

Het had ook kunnen gebeuren als ik van de trap af was gevallen, of als ik was gestruikeld tijdens het boodschappen doen. Een ongeluk zit in een klein hoekje. De meeste keren dat ik op een fiets stap, bijna dagelijks, kom ik gewoon heelhuids terug.

Normaal ben ik dagelijks bezig met goed voor mijn lichaam te zorgen, goed te trainen en hard te rusten zodat ik zo goed mogelijk presteer. Het enige wat ik nu kan doen is mijn lichaam de tijd gunnen om te herstellen zodat ik zo snel mogelijk weer mijn “normale leven” op kan pakken. Klinkt makkelijk, lekker op de bank liggen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is frustrerend om vanaf de bank de NK’s te moeten volgen terwijl ik zelf zo graag had meegereden. Hoewel ik super trots op mijn ploeggenoten ben natuurlijk! En het is ook frustrerend dat ik alle wedstrijden en andere activiteiten niet kan doen terwijl ik daar zo naar uit keek en naar toe gewerkt had. Het is niet zo makkelijk om het geen wat je drijft even los te laten.

Maar, om je te blijven frustreren, daar heb je helemaal niks aan. Ik probeer, samen met mijn trainster, (nieuwe) doelen te vinden die haalbaar zijn. Dat is iets wat motivatie geeft. Over niet al te lang kan ik alweer op een hometrainer of tacx trainen en hoef ik niet meer heel de dag op de bank te liggen. Als we een beetje creatief zijn, zijn er genoeg manieren om te zorgen dat de vorm een beetje op peil blijft. Zodat ik aan het einde van het seizoen nog kan laten zien dat ik het niet verleerd ben!

Ik ben namelijk afgelopen maandag in mijn laatste training voor het NK tijdrijden gevallen. Ik heb een paal geraakt, brak mijn arm 6 keer en ook 1 vinger. Inmiddels ben ik geopereerd en thuis, en gaat het naar omstandigheden goed met me. Zelf vind ik de pijn of de breuk niet het ergste, maar alle wedstrijden en trainingen die ik mis. Gelukkig is mijn motivatie er niet uitgevallen en hoop ik er aan het einde van het seizoen gewoon weer te staan!

De mensen die nog steeds nieuwschierig zijn kunnen hier nog wat meer lezen. 

Deel:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *