Thuis na de EK

6,5 Week geleden reed ik op mijn tijdrit fiets tegen een paal. De dokters voorspelden dat ik met mijn zeven breuken en door de operatie zes weken rust nodig had. Toen ik vertelde dat ik wielrenster was en dat ik zes weken later op het ek wilde starten was het heel twijfelachtig of ik dat zou redden.

Na overleg met mijn trainster, ploegarts, arts van het ziekenhuis en bondscoach besloten we het toch te proberen. Voor mij betekende ‘proberen’ gewoon ‘doen’. Het hield wel in dat ik snel weer moest gaan beginnen met trainen. De eerste week kon dat nog niet, ik was heel moe van de narcose en had ook wel pijn aan mijn arm. Dat werd langzaam aan allemaal minder, maar ik kon niet wachten tot het allemaal weer helemaal goed was voordat ik ging trainen. Na de eerste week begon ik met een half uurtje op de tacx, dat werden twee halve uurtjes, twee keer driekwartier en dat bouwde zo op. Eerst heel rustig en rechtop zittend. Op het einde was het vollebak en met een ligstuur. Mentaal niet de makkelijkste manier om te trainen. Het bracht me wel naar waar ik nu weer ben.

Het ging niet altijd makkelijk. Soms moest ik een training overslaan, en op het einde was ik er wel eens helemaal klaar mee. Maar toen ik de laatste twee weken voor de EK steeds meer buiten op de weg kon fietsen voelde ik wel dat ik in redelijke vorm verkeerde, wat zonder al die uren op de tacx niet zo geweest zou zijn. Hoewel ik me tijdens de trainingen wel in goede doen voelde twijfelde ik natuurlijk wel of dat ook zo zou zijn in de wedstrijd. De laatste week reed ik daarom een aantal trainingskoersen. De eerste ervaarde ik als heel zwaar maar naarmate ik er meer gereden had kon ik de tempowisselingen steeds beter aan. Vier dagen voor het EK reed ik nog een criterium. Ik wilde graag een ‘echte’ wedstrijd hebben gereden voordat ik naar Denemarken vertrok. Ik wilde namelijk wel zeker weten dat ik goed genoeg was, anders kon mijn plek beter aan iemand anders worden gegeven. Het criterium ging gelukkig goed en ik haalde er alleen maar zelfvertrouwen uit richting het EK.

Het EK

Hoewel de wedstrijd voor ons, het Nederlandse U23 Dames team, niet helemaal ging zoals we gehoopt hadden kan ik voor mijzelf niet anders dan tevreden zijn. Ik voelde me onder de wedstrijd goed en sterk. Al was het doel natuurlijk om een Nederlander op het podium te krijgen. En dat geeft dan toch wel een onvoldaan randje eraan.
Gelukkig is er heel veel positiefs uit te halen. Zo is het fijne aan het traject wat ik gevolgd heb dat ik nu nog een mooi einde aan mijn seizoen kan maken. Ik heb de kans om nog een aantal mooie wedstrijden te rijden en heb gelukkig ook nog de motivatie, en hopelijk energie, om daar hard voor te werken.
Deel:

Eén gedachte over “Thuis na de EK”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *